|
Kendiyle Barışmak - GOETHE
23 Eylül 2008 Salı - Şiir |
|
Acılara gebedir tutkular! – Kim yatıştırabilir Çok şeyler yitirmiş bir yüreğin ürkekliğini? Hızlı uçup giden zamanlar, şimdi nerededir? Boşunadır artık en güzelin sana nasipliği! Bulanıktır ruh, karmakarışıktır başlangıçlar; Dünyanın yüceliğini de algılamaz olur duyular!
İşte o anda yükselir müzik, melek kanatlarının titreşimleriyle, Milyonlarca ve milyonlarca ezgiden oluşma bir örgü gibi, Alabildiğine sızmaya başlar insanın bütün benliğine, Doldurur içine sonrasız bir güzelliği; Bir hazza dalar gözler, algılar yüce bir özlemle, Hem ezgilerin, hem de gözyaşlarının kutsal değerini.
Ve böylece rahatlayan çarpıntılı yürek hisseder ki, Yaşamaktadır, çarpmaktadır ve çarpmak ister hâlâ, O olağanüstü cömert armağana içten teşekkürlerini, Sunmak için kendi kendini yanıtlarcasına. İşte o anda – ah, hep sürebilse ne olurdu! – Yaşanmıştır artık müziğin ve aşkın çifte mutluluğu.
Johann Wolfgang Von GOETHE
Yarat Ey Sanatçı – Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları – Sayfa.49 - Türkçeye çeviren; Ahmet Cemal - Mehmet kadir’in kütüphanesinden
|
