|
durgun bir gece - Charles Bukowski
29 Mayıs 2008 Perşembe - Şiir |
|
işte, burada oturmuş eski şarkıları dinliyorum yine, hüzünleniyorum, gözyaşlarının bir türlü akmadığı modası geçmiş hüzün. olsun. biraz daha dinliyorum.
gece kendi içinde ilerlerken zihin inanılmaz miktarlarda anı tüketebilir bir puro daha yakılırken, nasıl da cıvık bir duygusallık eski şarkılar birbirlerini takip ederken, anımsanan yüzler, genç yüzler, bir elmadan kesilmiş taze dilimler misali, ölüler şimdi, neredeyse hepsi ölü şimdi.
sözüm ona harikulade ve sözüm ona cesurlar, yoklar artık.
burada oturmuş sağduyumun melankoliyle sulanmasına izin veriyorum, yaşlı bir adam, bir kez daha anımsıyor, boş taburelerle dolu hayali barı tarıyor bir aşağı bir yukarı, orada oturup içtikleri aptallık noktasına gelinceye kadar dinleyen o kırmızı çılgın gözlü delikanlıyı düşünüyor şimdi, anımsıyor, bir kez daha dinleyerek, budalalığın bir kez daha girmesine izin vererek. sonsuza dek budalayız hepimiz. sonsuza dek aldatılarak. memnuniyetle. şimdi.
Charles Bukowski
En İyi Adamlar Yalnızken Güçlüdür / sayfa:154-156 / parantez yayınları / Çeviren: Avi Pardo / Mehmet kadir’in kütüphanesinden. |
